Over ons

Het moment waarop ik wist dat Gametimer zou werken, was tijdens een vakantie in Portugal met mijn dochter Kim.

Ik had de allereerste testversie van Gametimer meegenomen om te zien hoe kinderen erop reageren. Samen met Kim besprak ik hoeveel tijd ze in de vakantie aan gamen wilde besteden. We kwamen uit op drie uur per dag, te verdelen over verschillende momenten. We stelden de Gametimer in en daarmee was het geregeld.

De volgende ochtend om elf uur was het al bingo.
"Pap, mijn tijd is op. Wat moet ik nu doen?"
Ik zei: "Kijk, het zwembad is hier en je vriendinnen zijn in de buurt. Wat denk je zelf dat je kunt gaan doen?"
Daarmee was het gesprek klaar.

De dag erna gebeurde er iets bijzonders. Kim kwam naar me toe en zei: "Pap, ik heb vanmorgen anderhalf uur gebruikt. Die andere anderhalf uur bewaar ik voor vanavond."

Op dat moment viel het kwartje. Binnen één dag had ze zelf ontdekt hoe ze met haar tijd kon omgaan. Niemand had het haar uitgelegd. Ze had het helemaal zelf bedacht.

Dat is wat ik met Gametimer wil bereiken: kinderen die zelf nadenken over hun schermtijd, keuzes maken en verantwoordelijkheid nemen voor de tijd die ze hebben, zonder dat een ouder steeds hoeft te zeggen wanneer het genoeg is.

Kinderen zijn slim. Geef ze duidelijke grenzen en de vrijheid om daarbinnen zelf te kiezen, en ze begrijpen vaak verrassend snel hoe het werkt.

Toen dacht ik: eureka, het werkt! Daarom besloot ik door te gaan met Gametimer.

De uitvinder van Gametimer